czwartek, 16 listopada 2017

Powstanie Machabeuszy - Piechota Seleukidów cz. IV - Lekkozbrojni i najemnicy

Kolejną ważną część piechoty w armii seleukidzkiej byli lekkozbrojni, zwani promahoi bądź psiloi.[1] Składali się z łuczników, procarzy i oszczepników, tanich z powodu małej ilości wyposażenia.[2] W trakcie bitwy używano ich do rozpoczynania starcia, prowokowania wroga do ataku i wprowadzania zamieszania w jego szeregach. Wykonywali również rozpoznanie przedpola, wyszukując zasadzki wroga, a także wspierali resztę armii w natarciu.[3] W Dafne pojawił się zaledwie jeden oddział takiej piechoty złożony z Cylicyjczyków.[4] Nie musi to jednak oznaczać braku takowych w tym okresie, bowiem większość lekkozbrojnych dostarczała liczna ludność podbita, głównie ze wschodu, a także najemnicy. Wyróżnili się w czasie szturmowania przełęczy Phormion, zdobywając umocnione pozycje żołnierzy Lagidów.[5] Pod Rafią walczyło ponad dwadzieścia dwa tysiące lekkozbrojnych, którzy stanowili jedną trzecią całości sił piechoty.[6] W bitwie pod Magnezją po stronie syryjskiej stanęło dwadzieścia pięć tysięcy harcowników.[7]

Procarz

wtorek, 14 listopada 2017

Powstanie Machabeuszy - Piechota Seleukidów cz. III. Piechota "rzymska"

Licząca pięć tysięcy żołnierzy tzw. „rzymska” piechota jaka wzięła udział w paradzie w Dafne pojawiła się na polu bitwy pod Beth-Zacharia.[1] Początków tej formacji należy upatrywać w pobycie Antiocha IV Epifanesa w Rzymie w charakterze zakładnika, który pozwolił mu lepiej zapoznać się z rzymską armią. Potrzebę przeprowadzenia refom wojskowych motywowała zapewne klęską jaką odniosło  królestwo Syrii podczas wojny w latach 192-188 p.n.e, a zwłaszcza pod Magnezją, gdzie armia Seleukidów została rozbita przez mniejsze siły rzymsko-pergamońskie. Pokazała ona wyższość szyku manipularnego nad klasyczną armią hellenistyczną opierającą swą siłę na falandze macedońskiej, groźnej od czoła lecz z wrażliwymi na oskrzydlenie flankami.[2]